Snel zoeken

Overzicht spaarpotten en fondsen

Onderhoud en thuiszorg voor oma Kika 2018

Project locatie - onderhoud 2018

De 9 persoons project bus 2018

Inschrijven nieuwsbrief

Schrijf u in voor de maandelijkse nieuwsbrief

Over Projekt Duga

Projekt Duga betekent: Project Regenboog waarbij de regenboog teken van een vriendschapsverbond voorstelt zoals we tegenkomen bij Noah na de vloed. Ons project bevindt zich in de "Kordun" (voormalige Krajina) een verlaten streek in het binnenland van Kroatie, vlak aan de grens met Bosnie. De streek wordt gekenmerkt door de aanwezigheid van minderheden: Servisch terugkerenden, Kroatische moslims en Kroaten die na de oorlog vanuit Bosnie gevlucht zijn. Het is een vergeten streek. In alles een grote uitdaging om te werken aan verzoening en een vriendschapsverbond. Het project is actief sinds mei 1999 en richt zich met op op alleenstaande ouderen en kinderen en jongeren.

Waar we nu vooral veel aandacht aan geven, is de kinder- weekendclub (De Leeuwenbende), de jaarlijkse zomer- en winterkampen en daarbij zijn we op zoek naar groepen die ons willen bezoeken. Het project kent een eigen kampeerterrein en biedt plaats aan 30 personen. Het kampeerterrein wordt onderhouden door de plaatselijke jongeren en kinderen van De Leeuwenbende en door de groepen die ons komen bezoeken. Voor 2018 hebben we nog plaats voor één groep.

Historie

Projekt Duga is in 1999 gestart als initiatief van Nederlandse en Kroatische vrijwilligers uit verschillende kerken. Op dit moment wordt project voornamelijk ondersteunt vanuit de Evangelische Gemeente Jonah in Ede maar vrijwilligers zijn deelnemers uit verschillende (soorten) kerken. 

Op dit moment zit ik bij de Mac Donalds in Karlovac aan de koffie en zit te wachten op 4 dames uit Zwitserland die via Jeugd met een Opdracht ons komen helpen tijdens het aanstaande winterkamp. Dit aanstaande winterkamp zou eigenlijk vanavond al beginnen. Meestal is het erg moeilijk om in deze verlaten en achtergestelde streek (Kordun) een groep kinderen en jongeren bij elkaar te krijgen maar deze keer is het weer dramatisch wat dit betreft. Zo erg demotiverend dat je als zendeling en echtgenoot en vader van 3 kleine kinderen er serieus over denkt om te stoppen met deze kinder- en jeugdkampen.

Problemen

In Vojnic praten ouders van jongere kinderen graag over ons al zouden we een sekte zijn. Dat is ook positief vind ik omdat dit aangeeft dat ze in ieder geval in de gaten hebben dat bij ons de geestelijke boodschap, naast praktische hulpverlening, centraal staat. Maar daardoor is de groep wel direct 30% kleiner. Daarnaast hebben we een hechte groep tieners. Tenminste, dat dachten. Een aantal van hen zijn dit jaar op mini DTS geweest naar Nederland en zij doen al jaren mee tijdens de programma's die soms echt diepgang kennen en toch om een zekere toewijding vragen.


Maar zo vlak voor het winterkamp is de helft druk met verliefdheden, verweg tantes die met kerst ineens overkomen, huiswerk en inhaalexamens enzovoors en zo verliezen we nogmaals 50% van de groep. Blijft er dus 20% over. Zonet kreeg ik nog een facebook berichtje van een tienerdame met de melding: "Ik kom toch niet; geen zin."

Hoe verder?

Omdat we dus hulp verwachten en bezoek, laat ik het winterkamp gewoon doorgaan. Als deze dames niet waren gekomen (uit Zwitserland) dan had ik het winterkamp over willen laten gaan. Terwijl ik dit schrijf krijg ik overigens ook een berichtje van een jongeman (16 jaar) die de hele zomer niets van zich heeft laten horen en nu ineens toch naar het winterkamp wil komen. Ik pik vervolgens ook zijn kameraad op (15 jaar) die dronken op bed blijkt te liggen. Het regent dat het giet. Samira, mijn vrouw, heeft met een tienerdame gekookt en zo zitten we 's avonds toch met zijn tienen gezellig in cafe Bethlehem te eten en koffie en thee te drinken. Ik neem het programma door met hen allemaal en bereken dat we morgen nog een tiental deelnemers kunnen verwachten. Toch nog 4 x 5 uiteindelijk. En zo is er weer enthousiasme in de groep, op het project, bij de bezoekers en ook bij mij. De verwachting is dat ik ook na dit winterkamp, samen met de tieners, compleet enthousiast zal zijn om door te gaan. Maar toch vraag ik me af of het niet verstandig is eens tijd te nemen om na te denken of we de bakens niets helemaal moeten verzetten. Ik ga er echt over nadenken hoe het zou zijn als ik helemaal geen zomerkamp aan de zee zou organiseren. Gewoon eens een jaartje overslaan. Dan heb ik meer tijd om ouders en ouderen te bezoeken, om mijn webbureau te runnen en jongeren hier te betrekken bij dit werk. Heb ik ook meer tijd voor mijn 3 kinderen, mijn vrouw en mijzelf.