Inschrijven nieuwsbrief

Over Projekt Duga

Projekt Duga betekent: Project Regenboog waarbij de regenboog teken van een vriendschapsverbond voorstelt zoals we tegenkomen bij Noah na de vloed. Ons project bevindt zich in de "Kordun" (voormalige Krajina) een verlaten streek in het binnenland van Kroatie, vlak aan de grens met Bosnie. De streek wordt gekenmerkt door de aanwezigheid van minderheden: Servisch terugkerenden, Kroatische moslims en Kroaten die na de oorlog vanuit Bosnie gevlucht zijn. Het is een vergeten streek. In alles een grote uitdaging om te werken aan verzoening en een vriendschapsverbond. Het project is actief sinds mei 1999 en richt zich met op op alleenstaande ouderen en kinderen en jongeren.

Waar we nu vooral veel aandacht aan geven, is de kinder- weekendclub (De Leeuwenbende), de jaarlijkse zomer- en winterkampen en daarbij zijn we op zoek naar groepen die ons willen bezoeken. Het project kent een eigen kampeerterrein en biedt plaats aan 30 personen. Het kampeerterrein wordt onderhouden door de plaatselijke jongeren en kinderen van De Leeuwenbende en door de groepen die ons komen bezoeken. Voor 2017 hebben we nog plaats voor één groep.

Snel zoeken

Bootcamp programmeren of webdevelopment in Kroatie

 

Het nieuwe plan is om vanaf de zomer 2018 te starten met Bootcamps op de projectlocatie in Kroatie.

 

Read More Read More

Groepen gezocht: zomer 2017 in Kroatie

Helaas, op het moment dat ik dit schrijf (1 mei 2017) hebben we nog niet een aanmelding van een groep om ons te bezoeken in 2017. Toch zouden we de komende zomer heel graag een groep (jongeren?) ontvangen zoals we dat gewend zijn van andere jaren....

Read More Read More

Update juli 2016

Start zomerprogramma

Read More Read More

Update mei 2016

Twee weken meivakantie - bezoek aan project

Read More Read More

Gebed voor de Balkan

Overzicht gebedspunten, aan te vullen door wie wil.

Read More Read More

Takenlijst en "to do list " voor 2015

De voorlopige takenlijst voor het komende jaar: 2015

Read More Read More

Takenlijst augustus 2014

De voorlopige takenlijst voor de laatste zomerweek in Kroatie

Read More Read More

Nieuws juli 2014

Het is druk aan het worden!

Read More Read More
dinsdag, 22 oktober 2013 23:17

Grote Gerrit niet welkom!? Deel 2.

Tja, dat was toch te gek? Grote goede Gerrit was niet meer welkom. En waarom niet? Omdat hij te groot was? Omdat hij soms wel eens wat omstootte? Nee, omdat er boze mensen waren die jaloers waren. Jaloers omdat Gerrit populair was. Iedereen hield van Gerrit. Behalve deze boze mensen van het stadsbestuur. De burgemeester had Gerrit willen houden. Ook hij hield van Gerrit. Maar de burgemeester was te bang. Die had die boze mensen nodig om burgemeester te kunnen blijven. Tenminste, dat dacht hij.

Hoe dan ook. Toen Gerrit niet meer in de stad kwam, kwamen er andere mensen naar de stad. En die hadden geen goede plannen. Dat waren boeven. En die hadden al heel snel in de gaten dat Gerrit er niet was. Er was nu niemand meer die hen een pak voor de broek gaf als ze iets steelden uit de winkel. Ze konden eigenlijk gewoon hun gang gaan. En dat deden ze dan ook. Ze werden steeds brutaler. Ze drongen voor bij de kassa en toen dat saai werd, lieten ze de oudere mensen voor gaan bij de kassa. En als die dan betaald hadden voor de boodschappen, dan pakten ze gewoon alles van deze arme mensen af. Het werd steeds leger op straat. Niemand vond het meer gezellig in de stad. Steeds minder mensen durfden de straat op en steeds meer winkels gingen dicht.

De burgemeester had het er heel erg moeilijk mee. Hij was ongelukkig. Gerrit moest terugkomen. Dat wist hij zeker. En toen hij zag hoe slecht het met zijn stad ging besloot hij dat hij Gerrit terug zou halen. Dan zou hij maar zijn baan verliezen. Maar zonder Gerrit, zou hij de hele stad verliezen en daarmee ook zijn baan.

En dus ging de burgemeester op de fiets naar Gerrit. Een beetje met knikkende knieen en een brok in zijn keel. Wat zou Gerrit zeggen? Zou hij terug willen komen? Wat denken jullie?

De burgemeester klopte op de deur en Gerrit reageerde een beetje mopperig. "Wie is daar!!", riep hij. De burgemeester schrok en zei zachjtes:"Ik ben het, de burgemeester." De deur zwaaide open en grote Gerrit stond daar en keek boos en verdrietig naar de burgemeester. "En, wat wilt u?", vroeg Gerrit. "Ik wil dat je terugkomt", zei de burgemeester, nog steeds heel erg zacht. Gerrit verstond hem niet en zei dat dan ook. "Ik versta er niets van" zei Gerrit, "als u maar niet denkt dat ik terugkom."

Oef dat was even schrikken en slikken voor de burgemeester. Wat moest hij nu doen? Hij probeerde het op een andere manier. "Gerrit, we hebben je nodig, en je krijgt een hele mooie nieuwe fiets als je weer terugkomt!", zei de burgemeester met een iets luidere stem. "Nee", zei Gerrit, "ik kom nooit meer terug, punt uit." - " Maar je krijgt ook een heel mooi salaris en een eigen chauffeur en een hele mooie mobiele telefoon!" - "Nee, ik kom niet", zei Gerrit weer. De burgemeester wist niet meer wat hij moest aanbieden en toen zei hij: "Je mag mijn baan hebben Gerrit, jij wordt burgemeester en je krijgt alles wat ik heb, als je maar terug komt." En wat denken jullie dat Gerrit zei? Zou hij nu terugkomen? Zou jij terugkomen als je Gerrit was?

Gerrit zei: "Nee." - "Nee, burgemeester, ik kom niet." - "Bedankt voor het aanbod, maar ik kom gewoon nooit meer." En boos en verdrietig, deed Gerrit de deur dicht voor de neus van de burgemeester......... Wat nu? Het was ineens heel erg stil in het bos. Zelfs de vogels maakten geen geluid. De burgemeester wist dat hij niet gewoon terug mocht gaan naar de stad. Gerrit moest terug. Maar wat moest de burgemeester dan nog doen? Wat kon hij nog doen? Wat wilde Gerrit eigenlijk? Het hoofd van de burgemeester draaide op volle toeren en toen ineens wist hij het......

Klop, klop, klop..... "Ja???", zei Gerrit. "Gerrit, het spijt me", zei de burgemeester met opnieuw een zachte stem. En ineens vloog de deur weer open! "Wat zei u?", vroeg Gerrit met een verbaasd gezicht, en hij boog zich voorover om de burgemeester beter te kunnen horen. "Het spijt me Gerrit, dat ik je heb weggestuurd." - "Ik ben dom geweest Gerrit" - "We waren goede vrienden en dat heb ik kapotgemaakt, wil je me dat vergeven en kunnen we weer vrienden zijn Gerrit?", vroeg de burgemeester. En het was net of de zon ineens achter de wolken tevoorschijn kwam. En misschien was dat ook wel zo maar het gezicht van Gerrit straalde nog meer dan de zon. "Jpeppieeeeee!!!!", riep Gerrit, "ik dacht dat u het nooit zou vragen!!!" - "Ja natuurlijk wil ik dat we weer vrienden zijn!!! En grote Gerrit omhelsde de burgemeester en duwde hem bijna plat en toen hebben ze samen thee gedronken en heel erg veel gelachen.

En de volgende dag kwam Gerrit naar de stad. Op zijn oude fiets want een nieuw hoefde hij niet. En alle bomen wuifden weer heen en weer als Gerrit langskwam en ook viel het rek met de frisdrank om maar de winkel eigenaar vond dat fantastisch. Want Gerrit was terug. En hij ging direct op boevenjacht en een paar had hij zo te pakken. Die kregen een pak voor de billen. Alle anderen waren al snel vertrokken. En zo keerde de rust terug. Want Gerrit was weer welkom.

Wat kunnen we hier nu van leren? Jalouzie is niet goed. Ok. Maar dat wisten we eigenlijk al. En Gerrit was natuurlijk veel te groot maar zonder Gerrit kunnen we niet. En sommige mensen zijn te klein of te dun of te dik of te grappig of luidruchtig of misschien gewoon veel te saai. Maar we kunnen niet zonder hen. Maar het belangrijkste wat we van dit verhaal kunnen leren is dat vriendschap belangrijker is dan mooie kado's en een nieuwe mobiele telefoon. Vriendschap krijg je daardoor niet. Echte vrienden zijn mensen die kunnen vergeven en die om vergeving durfen vragen. En als je iemand kwetst, ga dan niet mooie dingen aanbieden, maar zeg gewoon, sorry. Zorg dan wel dat je het meent. Net als de burgemeester.

Groeten van Meindert!

 

zondag, 14 april 2013 20:19

Grote Gerrit niet welkom!? Deel 1.

Vlakbij een klein stadje woonde een grote man. Hij heette Gerrit. Gerrit was niet gewoon groot maar HEEL ERG GROOT! Gerrit was heel aardig. Iedereen hield van Gerrit. Hij deed geen vlieg kwaad. Gerrit was bijna altijd vrolijk en als hij door de straten liep dan dreunde de grond en trilden de ramen. Soms ging er dan wel eens een raam kapot. Ook viel er wel eens een lantaarnpaal om of zo iets als Gerrit voorbij kwam maar Gerrit deed niets hoor. In de winkels was Gerrit wel eens een probleem. Dan viel er wel eens wat om. Het rek met frisdranken bijvoorbeeld. Dat was een beetje vervelend maar Gerrit kon er niets aan doen. Hij was gewoon een beetje te groot. Gerrit woonde in een huisje vlak bij de stad. In het bos.

Gerrit had heel veel vrienden in de stad. Maar toch was niet iedereen een vriend van Gerrit. Nee, de mannen van het stadsbestuur hielden niet zo van Gerrit. De burgemeester wel maar die was een beetje bang van het stadsbestuur. Maar waarom hielden deze mannen niet van Gerrit. Gerrit deed toch niets fout? Nee, maar deze mannen waren jaloers..... en dat is nooit goed. Deze mannen wilden belangrijk zijn, belangrijker dan Gerrit. Maar iedereen hield van Gerrit en niet iedereen hield van de mannen van het stadsbestuur. Dus (zo gaat dat met mannen die samen jaloers zijn), deze mannen maakten een plan en zij gingen daarmee naar de burgemeester.

- Burgemeester, zeiden zij, Gerrit mag niet meer in de stad komen. De burgemeester was heel erg verbaasdd. Zijn bril zaktje helemaal tot het topje van zijn neus. Gerrit? Niet in de stad? Maar ik houd van Gerrit.... eeeu, ik bedoel: alle mensen houden van Gerrit! - Ja da kan wel zijn, zeiden deze belangrijke mannen, maar Gerrit maakt alles stuk. Vorige week is er nog een lantaarnpaal omgevallen en deze week is alle frisdrank van Albert de Boer omver gevallen. Door Gerrit. Dat kan niet zo langer. Als Gerrit hier blijft dan gaat de hele stad kapot en DAN STEMMEN WIJ NIET MEER OP JOU!!!!!

De burgemeester schrok. Als deze mannen niet meer op hem zouden stemmen, dan was hij zijn baan kwijt en was hij niet meer burgemeester. Hij wilde toch wel graag burgemeester blijven. Dan moest hij wel naar deze mannen luisteren! Wat moest hij doen!

De burgemeester deed toen wat hij niet had moeten doen. Hij ging de stad uit, naar Gerrit toe. Hij was een beetje bang van Gerrit maar hij was nog banger van deze belangrijke mannen. Hij kwam bij het huisje van Gerrit en klopte aan. Gerrit gooide de deur open, zag de burgemeester en kreeg een hele grote lach op zijn gezicht. Hij was blij de burgemeester te zien. - Kom binnen! zei Gerrit, wat leukt dat u bij mij komt. Ik ga direct thee voor u maken. - Eeuu, euuu, mompelde de burgmeester, doe maar niet...... - Koffie dan? - Nee, doe maar niets. Ik moet je iets vervelends vertellen Gerrit. Gerrit keek vriendelijk naar de burgemeester en zei: - nou zeg maar hoor, tegen Gerrit mag u alles zeggen. Gerrit is er om u te helpen.....

En toen heeft de burgemeester tegen Gerrit gezegd dat hij niet meer welkom was in de stad. Gerrit zei niets meer. Hij kreeg alleen en hele grote traan in zijn linkeroog. Hij ging zitten op een stoel en keek wazig voor zich uit. Gerrit mocht niet meer naar de stad......

De volgende dag was het rustig in de stad. Gerrit kwam niet. De straten waren stil zonder Gerrit. Vreemd zo zonder Gerrit. Saai ook. De mensen misten Gerrit. Gerrit was altijd zo vrolijk en vriendelijk........ Maar s'avonds werd het inneens drukker in de stad. Er kwamen mensen die men nog nooit had gezien. Ze liepen door de straten en keken de hele tijd om zich heen. Ze zagen er niet vriendelijk uit. Ze kochten niets, ze praatten met niemand. En toen iedereen s'avonds naar bed was gegaan, hebben deze vreemde mensen ingebroken in de winkels. Het waren dieven!

En de dieven bleven. Eerst gingen ze alleen s'nachts inbreken, maar toen ze hoorden dat Gerrit er niet meer was, toen kwamen ze ook overdag. En dan liepen ze de winkels binnen, duwden alle mensen opzij, en ook het rek met frisdrank en namen ze alles mee wat ze wilden. En ze betaalden nooit. Iedereen was bang van deze dieven, ook de politie.

(Wordt vervolgd)

zaterdag, 13 april 2013 22:37

Het schaapje dat kon loeien als een koe!

Wat was vandaag het verhaal? Had geen idee. Dacht aan een schaapje. Schaapje kreeg geen extra naam. Gewoon schaapje. En schaapje die zei altijd hetzelfde: beeeh, beeeh. Ja, hij kon niet anders. Mensen wel. Die maakten allemaal geluiden. En koeien? Ja die zeggen boeeeh. Maar schaapje kon alleen maar beeh, beeh zeggen. En hij was daar verdrietig om.
Nu had schaapje een baasje en die heette Pietje. En Pietje zag dat schaapje verdrietig was. Waarom?
- zeg me eens wat er aan scheelt schaapje? Waarom ben je verdrietig?
- beeh, beeh....
- ach ja, konden we maar praten. Maar jij kan alleen maar beeh, beeh zeggen....
- beeh, beeh, zei het schaapje. Want schaapje kon niets anders.
Pietje en schaapje praatten wat en toen zei Pietje met een zucht:
- kon jij maar wat anders zeggen dan beeh, beeh....
- BEEEEEEEEEEEEEHHHHHH!!!!, riep het schaapje!
En Pietje had het begrepen! Schaapje vond het ook erg!
- He, zal ik je eens een andere geluid leren?, vroeg Pietje.
- BEEH, BEEH, zei het schaapje driftig.
- Ik leer je gewoon elke dag een andere klank en dan kunnen we praten! We beginnen met......eeuhhh... eeeuhhh...... En toen hoorde Pietje een koe loeien en wist hij het: BOOEEEH!
Pietje en schaapje oefenden de hele dag maar zonder resultaat. Elke keer als Pietje Boeh zei, zei schaapje - beeh, beeh, want hij kon niet anders. En Pietje verzuchtte:
- ach schaapje, dat ga je nooit leren....
- het schaapje knikte instemmend en zei verdrietig...... boe, boe...
- WAT ZEI JE DAAR! riep Pietje!
- Boe, boe, BOOOEEEEE, BOEEEE.......!!!!!!
Het schaapje kon er niet meer mee stoppen. Hij was zo blij. Hij rende naar buiten en rende als een dolle in het rond. Hij was helemaal overstuur. Hij rolde over het gras, hij rende heen en weer, over een heuvel, andere heuvel, langs een paar bomen sprong over een paar stronken wilde het grote nieuws direct aan papa en mama gaan vertellen.
Maar wacht eens. Waar waren papa en mama? Waar was schaapje? Hij was de weg kwijt geraakt! Nu snel terug. Schaapje begon terug te rennen en struikelde over een steen, rolde van de heuvel af, zo en greppel in. Hij viel op zijn rug, in het water en kon niet overeind komen. Zijn vacht was te zwaar geworden door het water....
En wat doe je dan? Dan roep je om hulp. Schaapje deed dat ook. Hij riep: Boee, booee, BOEEEEEE..... en nog een keer: Boee, booee, BOEEEEEE..... maar het bleef stil. Er kwam geen enkel schaap om hem te redden....
Ja die schapen hoorden hem wel, maar die dachten: ach weer zo'n gekke koe.... en ze graasden rustig verder.....
Schaapje werd bang, niemand zou hem komen redden. En hij begon te huilen, boeee, boee, boeeeee, beee, beeeh , BEEEEEHHHHH......!!!! Ja nu klonk hij weer als een schaap! Dat voelde goed. En schaapje begon nog harder te blaten: BEEEH, BEEEEEEEEHHHHH!!!!! En ja hoor, het duurde niet lang of daar kwamen alle schapen aan om hem te redden. Snel hebben ze hem uit die greppel geduwd.
En schaapje? Die wilde nooit meer wat anders kunnen dan lekker blaten.
En wat kunnen we hier nu van leren? Nou dat God jou heeft gemaakt zoals je bent. Heb je bruine ogen? Dan heeft Hij dat bedacht. Kan je alleen maar blaten? Dan is dat goed. Kan je niet goed zingen? Nou dan hoef je niet verdrietig te zijn want dan is er iets anders dat je heel goed kan. Maar je mag blij zijn met hoe je bent gemaakt.
En toen gingen we slapen. (Samuel en Emma tenminste)

dinsdag, 12 maart 2013 15:00

Geschiedenis van Projekt DUGA

Hier komt een overzicht van de geschiedenis van Projekt DUGA. Dat betreft de periode 1999 tot heden. In mei 1999 is Projekt DUGA gestart. In de timeline worden ook zaken opgenomen van voor 1999 voor zover dit van invloed is geweest op de ontwikkeling van Projekt DUGA.

woensdag, 27 februari 2013 16:11

Jeugd met een Opdracht

Sinds 2011 zijn er vijf groepen jongeren vanuit Jeugd met een Opdracht op "outreach" geweest bij Projekt DUGA in Kroatie. Hier vindt u een overzicht van die groepen, hun activiteiten en ervaring en natuurlijk foto's. Maar hier vindt u ook informatie betreffende de plannen om ook in de toekomst (nabij en verderweg) meer groepen vanuit Jeugd met een Opdracht te blijven ontvangen.

31 maart 2013:

Update situatie Kroatië:
We zijn in Nederland op dit moment en verwachten 3 mei terug te keren naar Kroatië. Met betrekking tot Kroatië en YwaM: er is beweging. Vanaf 1999 werk ik in Kroatië als zendeling en trouwde in 2003 met een Bosnische vrouw. Nu hebben we drie kinderen en werken we samen aan een project genaamd "Projekt DUGA" (Project Regenboog). Omdat het (jammer genoeg) het enige project is waarbij op lange termijn wordt gewerkt met niet-gelovigen, was het heel logisch dat DTS groepen uit YwaM (Yout with a Mission) ons gevonden hebben om op outreach te gaan. Deze groepen maken deel uit van onze "core business" en we willen het liefste continue bezoek van deze groepen ontvangen om zo de Kroatische kerk en de gelovigen te motiveren en uit te reiken naar niet-gelovigen.


U kunt zich voorstellen dat dit heeft geleid tot gesprekken met allerlei mensen binnen de organisatie YWAM en de conclusie is: er zijn een heleboel gemotiveerde mensen die graag een YWAM basis starten en ze geloven allemaal dat het tijd is om deze op te starten. Daarom ben ik begonnen met de YwaM groep op Facebook. Dat is mogelijk hoe u ons gevonden hebt.

Als je gemotiveerd bent om het werk van JmeO in Kroatië te helpen, is dit mogelijk door de Heer geleidt omdat we op dit moment mensen nodig hebben om dit werk te organiseren. Groepen van YwaM die naar Kroatië kwamen, zijn allemaal los van elkaar gekomen. Het is niet iets dat YwaM organiseert. Ik denk dat het tijd is dat we beginnen om dit te organiseren. We zijn hier druk mee bezig in Nederland door Kroatië als zendingsland en ons project te promoten en om JmeO aan te bieden onze project basis te gebruiken als outreach basis voor DTS groepen. We hebben hierin hulp nodig. Daarnaast: we hebben altijd handen en harten nodig om te helpen in ons werk in Kroatië. Dus wees welkom om te komen, om te bidden en om te reageren op dit bericht.

Groeten, Meindert en Samira

zaterdag, 05 januari 2013 00:26

Zaterdag 5 januari jongeren weekend

Test: Morgen is het laatste weekend voor ons vertrek naar Nederland. We hebben het vorig weekend het winterkamp 2012 afgesloten. De vaste groep jongeren was daarbij voor een deel niet aanwezig. Morgen verwachten we: Nikolina en Kristina Kicic en Roberta Kraus die alledrie deel uitmaken van de vaste groep jongeren maar die niet aanwezig waren bij het winterkamp. Morgen verwachten we verder Dragan Borota, Ismet Sabic, Mario Lozic en Marko Zuzic die wel aanwezig waren bij het winterkamp.

Via facebook heb ik laten weten dat we morgen met elkaar gaan overleggen over plannen voor 2013. Met Edis en Ismet overleg ik over thema's waarover te praten. Planning is om te praten over de volgende zaken:

  •     Over afgelopen winterkamp, hoe het is geweest, hoe de deelnemers het gevonden hebben en hoe de niet deelnemers zich vermaakt hebben thuis. Reactie van hen: Super, nog nooit goed. Vriendschappen. Iedereen (niet alleen eigen groep). Niet veel ruzie, wat betreft koken en opruimen. Beste was maken van oorlogsfilm. Dagen waren erg kort. Daardoor bosspel niet heel erg succes. Diegenen die er niet waren: prima want ik was 7 dagen met mijn vriendje.
  •     Verkeringsrelaties bij de meiden (15 jarigen) die hun deelname aan programma lijken te belemmeren.
  •     Onduidelijke redenen waarom aantal jongeren niet meededen aan het winterkamp; Wil hierin graag wat opheldering ontvangen.
  •     Wil uitleggen en bespreken dat de activiteiten wat mij betreft niet het belangrijkste is wat betreft Projekt DUGA en de weekenden maar wel de gemeenschap van vrienden die hier ontstaat. Verkeringsrelaties lijken hierin in de weg te staan.
  •     Aandacht voor verkeringsrelaties op 15 jarige leeftijd. Hoe serieus zijn die? Wat vinden ze er zelf van?
  •     Klacht dat er geroddeld zou worden bij ons betreffende deze verkeringsrelaties. Graag aandacht hiervoor: Als een 26 jarige jongeman, die beweert geroepen te zijn om te helpen als leidinggevende, er alles aan lijkt te doen om een relatie te krijgen met een 15 jarige deelneemster, dan wordt daar over gepraat. Dat is niet direct roddel. Wij hebben allemaal de verantwoordelijkheid om zo te leven dat er zo weinig mogelijk negatieve dingen over ons gezegd kan worden. Deze 26 jarige jongeman geeft daarin niet een goed voorbeeld. Het is fout om hierin teveel aandacht te geven aan het feit dat hierover gepraat wordt.
  •     Voor 2013 wil ik mogelijk proberen om opnieuw een reis naar Nederland te organiseren voor Kroatische jongeren van het project. Wat zijn de voorwaarden om mee te mogen? Moet geinteresseerd zijn. Waarin? In gehele project. Meedoen aan programma. Motivatie. Kristina zegt van zichzelf dat het goed zou zijn dat ze opnieuw mee zou gaan. Lessen van vorig jaar waren goed. Interessante Nederlandse gewoontes. Wie zou meewillen: Pamela (11 jaar): Om een ander land te zien. Hoorde van zussen dat het goed was geweest. Allerlei spel. Roberta: Nieuwe mensen leren kennen, hun gewoontes en cultuur. Marko: Nieuwe uitdaging, wat voor land, wat voor mensen, gewoontes, wil reizen. Patricija: Wil nieuwe dingen leren, over God, vrienden leren kennen, gewoontes. Dragan: Voor de vakantie, beter van alles leren kennen. Edis: Bekenden ontmoeten, nieuwe uitdaging. Nikolina: Meer leren van DTS / YwaM, hoe ze functioneren. Gewoontes, mensen zijn er erg vriendelijk. Ismet:  
  •     Er zijn jongeren die nog steeds een openstaande rekening hebben. Er moet nog betaald worden voor bijdrage paspoort en zomerkamp. Pas als iemand zijn achterstallige betaling heeft betaald, kan die persoon weer meedoen aan een zomerkamp of mini DTS.
  •     Ik ben elke dag druk met het onderhouden van deze website. Hulp is daarbij hard nodig. Zeker ook wat betreft de Kroatische vertaling. Ik wil de aanwezige jongeren morgen instrueren om mee te kunnen helpen.
  •     Alle jongeren hebben een facebook profiel. In hoeverre is dit een reflectie van hun hart? Wat mij opvalt is dat er door hen vrijwel nooit iets geplaatst of gezegd wordt wat betreft projekt DUGA. Heeft dit project hun hart wel?
  •     2013: Wie wil komen? Waarom? Naar de zee? Nederland?
  •     2013: Ik denk er aan me meer te richten op andere kinderen en jongeren. Ik zie hier mogelijkheden. Als men uit de oude groep hierin mee willen doen, prima. Zo niet, dan is duidelijk dat zij hier niet komen vanwege ons of vanwege het project maar vanwege eigen vage redenen waar ik weinig mee kan.

Een moeizame start en voorbereiding. Zoals zo vaak. Zie ook het voorgaande artikel: "Overdenkingen: hoe verder?; naar aanleiding van winterkamp 2012" . Maar in dit artikel aandacht voor het resultaat. Hoe is het winterkamp uiteindelijk verlopen?

Uiteindelijke deelnemers:

  1. Ismet Sabic
  2. Dragan Borota
  3. Edis Kendic
  4. Edisa Kendic
  5. Patricija Obad
  6. Pamela Obad
  7. Marko Zuzic
  8. Mario Lozic
  9. Kristijan Matosevic
  10. Vedran Matosevic
  11. Tihana Matosevic
  12. Selvedin Zahirovic
  13. Larisa Zahirovic
  14. Ena Manuela Zahirovic
  15. Chiara van JmeO uit Zwitserland
  16. Ruth van JmeO uit Zwitserland
  17. Joanne van JmeO uit Zwitserland
  18. Jess van JmeO uit Zwitserland
  19. Manuel Jorna
  20. Samuel Jorna
  21. Samira Jorna
  22. Meindert Jorna

Woensdag 26 december: Vandaag haal ik eerst Edisa op rond 11.00 uur. Samira had hier om gevraagd. Edisa kan mooi meehelpen met klaarmaken van avondeten. Ismet Sabic is al aanwezig. Ik ga in de middag naar Karlovac om dames van JmeO uit Zwitserland op te halen van het busstation in Karlovac. Als ik bij de Mac. Donalds zit, schrijf ik een nieuw artikel voor de website (zie hierboven: "Overdenkingen; hoe verder?"). Duidelijk is: ik ben bezorgd en teleurgesteld. De 4 ladies uit Zwitserland zijn mooi op tijd, we maken kennis met elkaar en rijden naar huis. Onderweg pik ik Marko op en Mario. Mario (15 jaar) is dronken van de Jagermeister. Moeder ziet hem dus dronken naar Projekt DUGA vertrekken. Ik zeg tegen de moeder dat het beter is dat hij mee gaat omdat hij bij ons zeker geen alcohol krijgt te drinken. In Vojnic koop ik brood en vervolgens haal ik Dragan Borota op. Die ontfermt zich verder over Mario. Bij aankomst is eten klaar en zijn tafels gedekt in cafe Bethlehem. Het regent en het het blubberig. Dames kunnen terecht op verwarmde zolder. Edisa slaapt daar ook. Jongens (Mario, Marko, Dragen en Ismet) kunnen in de kelder slapen. Mario wordt in de avond toch wakker en hij gaat samen met de jongens nog Xbox spelen (Burnout revanche; jongens zijn hier helemaal weg van).

Donderdag 27 december 2012

Ontbijt om 8.30. Ismet en ik zijn om 8.00 aanwezig in cafe Bethlehem om die warm te krijgen en om thee te koken en tafels te dekken. Ik vertrek naar Vojnic om de rest op te halen. Paula en Nikolina komen toch niet terwijl ik hen verwacht had. Hun reden is ziekte maar daar wordt aan getwijfeld omdat ze beiden in een verliefdheidsfase zitten. In Vojnic haal ik Patricija, Pamela, Kristijan en Vedran op. Bij thuiskomst (al tegen 12.00u) delen we de groepen in. Arenden: Chiara, Jess, Dragan, Mario, Marko / Joyfull: Joanne, Samira, Edisa, Patricija en Pamela / Krokodillen: Ismet, Manuel, Samuel, Kristijan en Vedran en ik. De kleinere kinderen zet ik bewust samen in 1 groep samen met Ismet en mijzelf om hen zo een eigen kamp te laten hebben.

De groepen moeten nu hun eerste vergadering beleggen in een zelf te kiezen ruimte met computer: cafe Bethlehem, de zolder, de kelder of terres beneden. Al deze ruimtes zijn verwarmd. Taken: naam verzinnen voor de groep, kwaliteiten van je groep bedenken (talenten) en bijbehorende badges maken, en starten met maken van wapenuitrusting (geweer, schild en zwaard). We beginnen laat met koken maar sfeer is goed. Opdracht is om als groep een maaltijd te maken met gebruik van bladerdeeg. Het resultaat is erg goed. Iedereen helpt mee. Ook de kleinere kinderen en video van koken plaats ik op facebook:

 Gezellig koken dag 1 winterkamp 2012

maandag, 14 januari 2013 23:36

Ismet Sabic

  • Ismet is sinds 1999 betrokken bij Projekt DUGA. Toen 12 jaar, nu 25 jaar oud.
  • Ismet is niet te vervangen wat betreft Camping Manuel en Projekt DUGA omdat hij al twee zomers lang volledig ze velden van Camping Manuel onderhoudt. Ook helpt hij in alle zaken mee betreffende verbouwingen, kinderprogramma's en jeugdkampen.
  • Ismet heeft geen baan. Hij leeft van wat bijverdiensten. Omdat hij een harde werker is betekent dit dat er redelijk misbruik gemaakt wordt van zijn ijver door anderen.
  • Mijn doel als project coordinator is om Ismet gedurende een compleet jaar bijverdiensten te kunnen aanbieden van zo'n 200 Euro per maand. Daarmee voorkomen we dat hij door anderen misbruikt wordt en kan hij zich volledige richten op zijn taak als campingbeheerder. Daarmee zijn we er van verzekerd dat we altijd klaar zullen zijn om groepen te ontvangen en jeugdkampen te organiseren op de terreinen van Projekt DUGA en Kamp Manuel.

Update Ismet: speciale aandacht voor Ismet op degebedsmuur.nl ; Ismet wordt nog teveel heen en weer geslingerd dat wij eigenlijk echt op hem kunnen rekenen. Iedere keer als wij als gezin naar Nederland vertrekken, belandt hij in een soort depressie, heeft hij een drankprobleem en slecht gezelschap waar hijzelf geen enkel voordeel aan heeft. Dan wordt het iedere keer weer moeilijk om hem opnieuw te betrekken bij het project. Ook nu (februari 2013) weten we niet of we op hem kunnen rekenen wat betreft aanstaande zomer. Hij is onbereikbaar en heeft een alcoholprobleem.

Pagina 3 van 11